Ze woont al 58 jaar in de Esdoornlaan – nog steeds in dezelfde flat. Toen was het met man en zoontje, haar dochter werd er geboren. Nu in haar eentje. De oude dag is niet gemakkelijk maar als de Buurttaxi komt, straalt ze als een zonnetje. Ze was de eerste ‘klant’ voor de Seniorentour en haar wens was ‘naar de Oosterpoort’. Allemaal herinneringen kwamen boven.
 
“Ons huisje in de Oosterpoort was heel klein, we woonden er met z’n vieren – het staat er niet meer. Ik speelde altijd buiten. De Nieuwstraat uit, naar het witte bruggetje, langs de ruïnes.” Ruïnes? “Ja, uit de oorlog. Ik geloof dat er een politiebureau stond aan de overkant van het Winschoterdiep . Dat werd beschoten en wij zijn toen gevlucht naar de Kraneweg. We konden terecht in een groot gebouw. Ik was nog heel klein. Ik herinner me dat er een egeltje over het plein liep.”
Ze maakt vaker gebruik van de Buurttaxi. Voor een doktersbezoek bijvoorbeeld. Ze kent de vrijwillige chauffeurs allemaal. “De Seniorentour was met Marcel, en Edwin bracht me laatst naar de tandarts. Wil je nog ergens heen vroeg hij, hij had de hele middag tijd. We hebben samen een kopje theegedronken in De Es. Dat was zo gezellig. We zijn ook nog door Selwerd gereden, wat is er veel veranderd!”
Toen haar man nog leefde, reisden ze samen de hele wereld over. Nu is haar wereld klein geworden en sinds de renovatie nog kleiner. “De vensterbank was ineens 15 cm hoger. Ik kan niet meer vanaf de bank naar buiten kijken. Daar ben ik zo boos over geweest! Staan en lopen lukt bijna niet. De bouwvakkers hebben de bank voor mij op klossen gezet maar dat is niet genoeg.”